• Opis
  • 24.
Jacek Sempoliński
1927-2012
Krajobraz (łąka), 1972

olej, płótno, 81 x 116 cm sygnowany na odwrocie: Sempoliński’72 |Krajobraz (łąka)

Odniesienie się do rzeczywistości pozwala mi natomiast na pewną kontrolę – odróżnianie kłamstwa od prawdy. Przy czym moje odniesienie się do rzeczywistości nie ma natury czysto wzrokowej… [Jest] bardziej intelektualne, a jednocześnie uczuciowe. Muszę być wierny własnym uczuciom. Wobec natury, wobec pewnych materialnych zjawisk, przeżywam uniesienia. I obraz musi być odbiciem tej paralelności: równocześnie doznawania rzeczywistości i oderwania się od niej. Musi być także obrazem tego uniesienia, które w rezultacie staje się głównym tematem obrazu.
Jacek Sempoliński w rozmowie ze Zbigniewem Taranienko, Różnica ontologiczna, Sztuka, s. 17

* Do obiektu zostanie doliczona opłata wynikającą z tzw. droit de suite, tj. prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymywania wynagrodzenia z tytułu dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy dzieł. Opłata będzie obliczana gdy równowartość kwoty wylicytowanej przekroczy 1000 zł. Do 500 000 zł wynosi 5% od kwoty wylicytowanej, a powyżej 500 000 wynosi 3% od kwoty wylicytowanej. W Polsce droit de suite reguluje art. 19-195 ustawy o prawach autorskich i pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. z późniejszymi zmianami, zgodnie z obowiązującą w Unii Europejskiej dyrektywą 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki.

Estymacja: 45 000 - 60 000 zł
Cena wywoławcza: 38 000 zł
Jacek Sempoliński
1927-2012
W czasie wojny uczył się w Warszawie malarstwa w konspiracyjnej szkole im. K. Krzyżanowskiego. W 1951 skończył warszawską ASP, dyplom otrzymał w 1956. Był profesorem na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego warszawskiej Akademii. Był również eseistą, krytykiem sztuki, scenografem. Był współautorem polichromii na kamieniczkach Rynku Starego Miasta w Warszawie. Laureat jednej z głównych nagród Podczas legendarnej wystawy w Arsenale (1955). W 1977 otrzymał Nagrodę im. J. Cybisa. Prace w kolekcjach muzealnych, m.in.: Muzeum Narodowe w Warszawie, Kielcach, ASP w Warszawie. Monograficzną wystawę artysty zaprezentowała warszawska Zachęta w 2002 r. Od lat 60. łączył motywy zaczerpnięte ze studiów pejzażu i architektury z rozwiązaniami kolorystycznymi i fakturowymi bliskimi abstrakcji aluzyjnej (cykle Łysica, Wiązy w Mąchocicach). W latach 70. skupiał uwagę na wyabstrahowanych problemach koloru, światła, przestrzeni malarskiej, faktury, dla których wszakże natura nadal pozostaje czytelnym punktem wyjścia (cykle Światło i mrok, Łąka - zachód słońca, Studium przestrzeni).