• Opis
  • 15.
Stefan Krygier
1923 Łódź -1997 tamże
Akt I, 1989

olej, płótno, 65 × 80 cm
sygnowany p.d.: S. Krygier 89 na odwrocie nalepki wystawowe

WYSTAWIANY:
1990 – Stefan Krygiers Symultane Malerei. Galerie KIK, Berlin (West)
1999 – Stefan Krygier 1923–1997, Muzeum Historii Miasta Łodzi
2000 – Stefan Krygier 1923–1997, malarstwo, grafika, rzeźba, Muzeum Xawerego Dunikowskiego w Królikarni, Oddział Muzeum Narodowego w Warszawie
2001 – Stefan Krygier, Jesus Rafael Soto, Fundacja Verrannemana, Belgia (w ramach festiwalu „EUROPALIA 2001”)

Estymacja: 50 000 - 60 000 zł
Cena wywoławcza: 38 000 zł
Stefan Krygier
1923 Łódź -1997 tamże
Jeden z najważniejszych artystów polskiej powojennej awangardy. Studiował w PWSSP
w Łodzi, u Władysława Strzemińskiego i S. Wegnera. W 1947 opublikował wspólnie ze
Strzemińskim artykuł Widzenie gotyku”. W latach czterdziestych należał do Klubu Młodych
Artystów i Naukowców w Warszawie, w ramach którego brał udział w wystawach w Salonie Po prostu”, Zachęcie”, Klubie Literatów. W 1953 roku współdziałał z grupą St 53”
w Katowicach. Od 1957 do 1997 roku prowadził zajęcia z kompozycji, grafiki warsztatowej
i projektowej w łódzkiej PWSSP, której w roku 1990 został profesorem. Wykładał też
historię sztuki i analizę formy plastycznej. W 1963 roku uzyskał także dyplom architekta na
Politechnice Warszawskiej. Projektował i realizował wiele tematów z zakresu architektury
i planowania przestrzennego. Równocześnie uprawił malarstwo, grafikę i rzeźbę, pisał
i publikował teksty o sztuce. Uczestniczy w plenerach w Osiekach i sympozjach Złotego
Grona. Od 1975 roku kontynuując pracę w PWSSP, stworzył pracownię rzeźby i kompozycji
w Instytucie Architektury i Urbanistyki Politechniki Łódzkiej. Początkowo w latach 50.
tworzy obrazy inspirowane sztuką Egiptu i Grecji oraz prace taszystowskie. Lata 60. artysta
poświęca malarstwu materii, rzeźbie w drewnie i grafice. Pojawiają się w tym czasie obrazy
inspirowane cmentarzem żydowskim w Pradze. W latach 70. powstają płaskorzeźby i reliefy
polichromowane, cykle Konfliktów” i Kolineacji”. Koniec lat 70., to obrazy olejne ascetyczne
w treści, nawiązujące do konstruktywizmu. Ten okres twórczości zapewnił artyście trwałe
miejsce w historii sztuki polskiej. Lata 80. i 90. to okres malarstwa symultanicznego. Obok
obrazów czysto geometrycznych w formie artysta malował obrazy nawiązujące do ikonografii i kultury europejskiej.