• Opis
  • 9.
Wlastimil Hofman
1881 Praga - 1970 Szklarska Poręba
Boży śpiewak, lata 20-te XX w.

olej, sklejka, 50 × 35 cm
sygn. p. d.: Wlastimil Hofman

na odwrocie zapiski dotyczące pochodzenia obrazu: Sprzedał/Jan Kurek/Kraków/ Bronowice Małe/No 378/Boży śpiewak/ adres/Profesor Vlastimił/Hofman/Kraków/ ul. Spadzista/willa własna

„Jestem malarzem myśli i przeżyć”
Wlastimil Hofman
Hofman był człowiekiem głęboko wierzącym, stąd też obrazy o tematyce religijnej były szczególnie bliskie artyście, stanowią najważniejszą część jego twórczości. „Spowiedź” (w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie) stała się jego najsłynniejszym obrazem, który w 1921 roku poruszył paryską krytykę i 8 czerwca otrzymał najwyższe uznanie i odznaczenie, a Hofman członkostwo w Societe Nationale de Beaux Arts w Paryżu (jako drugi Polak po mieszkającej w Paryżu Boznańskiej) (za: B. Czajkowski, Portret z pamięci, wyd. Ossolińskich 1971, s. 126). Hofman swoje artystyczne credo określił jako „służbę Bogu” . W swoich pamiętnikach napisał: „Moja sztuka rozwija się naokoło modlitwy, naokoło zetknięcia się ducha ludzkiego z Bogiem [...] modlitwa ducha i ciała to najwyższe objawy ludzkie, najdogodniejsze do przedstawiania w sztuce (Pamiętnik artysty z 27 VII 1915 r. cyt. za E. Wolniewicz-Mierzwińska, Wlastimil Hofman – twórczość do roku 1939, w: Dzieła czy kicze, red. E. Grabska, T.S. Jaroszewski, Warszawa 1981, s. 390, p). „Przekonuję się coraz więcej, że dno mojej duszy jest religijne, więc dno sztuki mej powinienem związać z duchem chrześcijańskiej sztuki średniowiecznej (Pamiętnik, 23 VIII 1923). Artysta wielokrotnie pisał o potrzebie i misji religijnego malarstwa: „Doszedłem do przekonania że wielki i poważny temat zmusza niejako sam przez się do monumentalnego wyrażania się w jak najprostszy sposób, dlatego będę się starał jak najczęściej, o ile można, odrzucać rodzajowe tematy, które nie prowadzą artysty na takie wyżyny stylu i wybierać tematy poważne i wielkie już w sobie. Ewangeliczny styl ważny jest w obrazie” (Pamiętnik, 10 III 1914). W Ilustrowanym Kurierze Codziennym z 28 września 1925 czytamy, iż „Hofman jeśli sięgnie po pierwiastek religijny, to wydobędzie z duszy szeroką skalę najgłębszego, a szczerego uczucia ”. Największą wartością artystyczną jego dzieł jest siła i napięcie w wydobywaniu wyrazu jako odpowiednika bogatej skali uczuć ludzkich”. Stanisław Przybyszewski nazwał Hofmana „polskim Fra Angelico” a Bunikiewicz napisał, iż „jego obrazy stanowią najdoskonalszy wyraz polskiego chrześcijanizmu w plastyce” (W. Bunikiewicz, Wlastimil Hofman (w 25-lecie twórczości). Wystawa w Salonie Garlińskiego, „Bluszcz” 1928, nr 17, s. 12).




* Do obiektu zostanie doliczona opłata wynikającą z tzw. droit de suite, tj. prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymywania wynagrodzenia z tytułu dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy dzieł. Opłata będzie obliczana gdy równowartość kwoty wylicytowanej przekroczy 1000 zł. Do 500 000 zł wynosi 5% od kwoty wylicytowanej, a powyżej 500 000 wynosi 3% od kwoty wylicytowanej. W Polsce droit de suite reguluje art. 19-195 ustawy o prawach autorskich i pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. z późniejszymi zmianami, zgodnie z obowiązującą w Unii Europejskiej dyrektywą 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki.

Estymacja: 45 000 - 60 000 zł
Cena wywoławcza: 38 000 zł
Wlastimil Hofman
1881 Praga - 1970 Szklarska Poręba
W wieku 16 lat rozpoczął naukę w Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jacka Malczewskiego, Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego. Swoją artystyczną edukację kontynuował w Paryżu w Ecole des Beaux-Art w pracowni Jean-Léon Gérôme?a ? francuskiego malarza i rzeźbiarza akademickiego. Sławę przyniosła Hofmanowi praca zatytułowana Spowiedź, która została wystawiona w 1906 roku w warszawskiej Zachęcie. Podczas wojny kilkakrotnie zmieniał miejsce pobytu, by ostatecznie osiąść w Szklarskiej Porębie, gdzie kontynuował tradycje tamtejszej kolonii artystycznej. Malował głównie portrety oraz sceny o charakterze symbolicznym, pełne nastrojowości oraz religijnych i patriotycznych treści. Prace utrzymane są w intensywnych, nasyconych barwach, które dodatkowo podkreślają głębię ekspresji przedstawienia.