• Opis
  • 17.
Wojciech Gerson
1831 Warszawa - 1901 tamże
Rodzina wieśniacza

akwarela, gwasz, biały karton, 18 × 22 cm
sygn. i dat. l. d.: Wojciech Gerson 1854
na odwrocie potwierdzenie autentyczności wystawione przez dr. Stanisława Dąbrowskiego z 26.03.1963 r.

Akwarela pochodzi z wczesnego okresu twórczego Gersona i wchodzi w skład materiału ikonograficznego dokumentującego ubiory ludowe ziemiaństwa polskiego. Artysta jako przedstawiciel realizmu w sztuce rejestrował obserwacje bezpośrednio z natury podczas „wędrówek piechotnych” po kraju, których początek datuje się na 1849 r. Sporządzone w ramach cyklu prace zostały opublikowane w 1855 r. w formie chromolitografii w albumie Costumes Polonais: dessines d’apres nature par Gerson, Lithographies par E. Desmaisons, w którym znalazło się 14 tablic barwnych przedstawiających ubiory m.in. z okolic Suwałk, Tykocina, Płocka, Augustowa, Kujaw, z terenów Podlasia, Mazur (2 tabl.), Galicji. Zainteresowanie kostiumologią i modą na specyficzne tematy rodzajowe w malarstwie i grafice, jak: postacie rzemieślników, domokrążców, przekupniów, chłopów – datowała się od XVII w. jako ogólnoeuropejski prąd w sztuce, o rożnym nasileniu i przejawach, aż do połowy wieku XIX. W XIX w. było w Polsce wielu oryginalnych i utalentowanych artystów, którzy zajmowali się rysowaniem ubiorów ludowych, a także wielu odtwórców, popularyzujących czy powielających stworzone przez innych typy strojów. To szczególne zainteresowanie strojem dziewiętnastowiecznym i jego krajową egzotyką, odkrywanie i tropienie wątków rodzimych było wynikiem specyficznej sytuacji Polski, rozdartej przez trzy zabory oraz uświadomioną przez ludzi światłych koniecznością zbierania pamiątek krajowych, zwłaszcza tych, które dotyczyły problematyki zaniedbywanego od strony badawczej ludu wiejskiego. A. Jacher-Tyszkowa, Grafika polska XIX wieku jako źródło do badań nad strojem, „Polska Sztuka Ludowa” 1975 nr 4, s. 210

Estymacja: 24 000 - 28 000 zł
Cena wywoławcza: 19 000 zł
Wojciech Gerson
1831 Warszawa - 1901 tamże
Studiował na Oddziale Architektury warszawskiej SSP, po roku przeniósł się na Wydział Malarstwa, gdzie uczył się pod kierunkiem C. Breslauera i M. Zaleskiego. Należał do tzw. ?cyganerii malarskiej?. W 1851 r. ukończył z wyróżnieniem studia i otrzymał dwuletnie stypendium w ASP w Petersburgu. Był uczniem A. T. Markowa i W. I. Grigorowicza. Po dwuletnim pobycie w Paryżu wrócił do Warszawy. W 1858 r. założył własną pracownię. Był współtwórcą Warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. Stale utrzymywał kontakty z Akademią Petersburską, która w 1878 r. nadała mu tytuł profesora. Uczestniczył w wielu wystawach w Europie i USA. Tematyka jego obrazów to sceny wiejskie i pejzaże. Po upadku Powstania Styczniowego podjął tematykę historyczną. Uprawiał również malarstwo ścienne i ołtarzowe, był ilustratorem, krytykiem i publicystą. Obecnie najbardziej ceniony za pejzaże tatrzańskie.